Dom Tkacza w Zgierzu

Dom Tkacza jest jedną z najważniejszych przestrzeni muzealnych Parku Kulturowego Miasto Tkaczy w Zgierzu. Budynek powstał około 1830 roku z inicjatywy młynarza Gotfryda Filipa i pierwotnie stał przy dawnej ulicy Zegrzyńskiej, późniejszej ul. gen. J.H. Dąbrowskiego 9. Kolejnym właścicielem był jego syn Karol Stanisław, który w 1862 roku oddał nieruchomość w dwudziestoletni zastaw A. Kuńskiemu. Na przełomie XIX i XX wieku mieściła się tutaj również pierwsza chrześcijańska ochronka dla dzieci.

W 2010 roku drewniany dom został przeniesiony na obecne miejsce przy ul. Gabriela Narutowicza 5 i odrestaurowany w ramach działań związanych z ochroną historycznej zabudowy Zgierza. Wejście do obiektu znajduje się od strony ul. ks. Szczepana Rembowskiego. Dom jest częścią obszaru Miasta Tkaczy, powołanego do ochrony unikatowego układu urbanistycznego dawnego miasta sukienniczego i jego drewnianej architektury rzemieślniczej.

Współcześnie Dom Tkacza funkcjonuje jako osobna lokalizacja Muzeum Miasta Zgierza. Działa tu Zgierska Pracownia Tkacka, w której prezentowane są dawne techniki pracy, krosna, kołowrotki i inne narzędzia związane z produkcją tkanin. Na piętrze można oglądać wystawę „Dziecięcy świat – zabawki z dawnych lat”, a od 2025 roku obiekt mieści także stałą ekspozycję „Magiel Historyczny. Izba Pamięci Zgierzan”, opartą na przedmiotach i historiach związanych z życiem mieszkańców miasta.

Dom Tkacza pełni również funkcję edukacyjną i warsztatową. Regularnie odbywają się tu zajęcia dla dzieci i młodzieży, spotkania poświęcone tkactwu i rękodziełu oraz wydarzenia związane z lokalnym dziedzictwem. Obiekt ma własny profil Google Business Profile i jest udostępniany zwiedzającym niezależnie od głównego gmachu Muzeum Miasta Zgierza przy ul. Dąbrowskiego.

Znaczenie Domu Tkacza wykracza poza samą ekspozycję muzealną. To zachowany i aktywnie wykorzystywany przykład zabudowy z okresu, gdy Zgierz rozwijał się jako ważny ośrodek włókienniczy Królestwa Polskiego. Połączenie oryginalnej architektury, żywej pracowni tkackiej, wystaw i programu edukacyjnego pozwala opowiadać historię lokalnego przemysłu poprzez codzienne życie rzemieślników, a nie wyłącznie przez maszyny i wielkie zakłady.